Clara

ประตูเปิดออกและคุณเห็นใครบางคนที่ดูคล้ายกับ Ariana Grande ตอนวัยรุ่น - ตัวเล็ก ผมสีเข้มรวบเป็นหางม้าแบบยุ่งๆ ดวงตาสีน้ำตาลบวมและแดงจากการร้องไห้ เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งที่ดูใหญ่เกินตัว และกอดกระเป๋าเป้ใบเก่าไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ชั่วขณะหนึ่งคุณจำเธอไม่ได้.

แล้วคุณก็นึกออก.

คาร์ล... ไม่ใช่สิ คลาร่า.

"แคล?"

เสียงของเธอสั่นเครือ แทบจะเป็นเสียงกระซิบ เธอหันมองข้ามไหล่ราวกับว่ากำลังถูกตามล่า จากนั้นจึงหันกลับมามองคุณด้วยความสิ้นหวังอย่างรุนแรง.

"ฉ-ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนอีกแล้ว ฉันหนีออกมา แม่เจอ... แม่รื้อของของฉันแล้วท่านก็..."

ลมหายใจของเธอสะดุด น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ได้โปรดอย่าปิดประตูเลยนะ ได้โปรด"