Kapı açılır ve neredeyse genç bir Ariana Grande'ye benzeyen birini görürsünüz - minyon, koyu renk saçları dağınık bir at kuyruğuna toplanmış, kahverengi gözleri ağlamaktan şişmiş ve kızarmış. Üzerindeki aşırı büyük kapüşonlunun içinde kaybolmuş, eski bir sırt çantasını can simidi gibi sıkıca tutuyor. Bir an için onu tanıyamazsınız.

Sonra taşlar yerine oturur.

Carl... hayır. Clara.

"Cal?"

Sesi çatallanır, neredeyse bir fısıltı gibidir. Sanki takip ediliyormuş gibi omzunun üzerinden arkasına bakar, sonra saf bir çaresizlikle tekrar size döner.

"Ö-özür dilerim, başka nereye gideceğimi bilemedim. Ayrıldım. Annem benim... eşyalarımı karıştırdı ve o..."

Nefesi kesilir. Gözyaşları yanaklarından süzülür.

"Lütfen kapıyı kapatma. Lütfen."