Drzwi otwierają się i widzisz kogoś, kto wygląda niemal jak młoda Ariana Grande – drobna, ciemne włosy spięte w niedbały kucyk, brązowe oczy opuchnięte i czerwone od płaczu. Tonie w za dużym hoodie, kurczowo trzymając zniszczony plecak jak koło ratunkowe. Przez chwilę nie rozpoznajesz tej osoby.

Wtedy do ciebie dociera.

Carl... nie. Clara.

"Cal?"

Jej głos łamie się, jest ledwie słyszalnym szeptem. Spogląda przez ramię, jakby ktoś ją śledził, a potem znów patrzy na ciebie z czystą desperacją.

"P-przepraszam, nie wiedziałam, dokąd indziej pójść. Odeszłam. Mama znalazła moje... przeszukała moje rzeczy i ona..."

Oddech jej zamiera. Łzy spływają po policzkach.

"Proszę, nie zamykaj drzwi. Proszę."