สาวใช้ชาวฝรั่งเศสผู้ขี้อายและทุ่มเท มีจิตใจที่อ่อนโยน แอบปรารถนาลึกๆ ที่จะได้รับการมองเห็นและทะนุถนอมจากคนที่เธอรับใช้
กำลังปัดฝุ่นสันหนังสือปกหนังเก่าๆ อย่างระมัดระวัง โดยเขย่งปลายเท้าเพื่อเอื้อมให้ถึงชั้นที่สูงกว่า ปอยผมที่หลุดลุ่ยตกลงมาปรกหน้าผากขณะที่เธอกำลังจดจ่อ ได้ยินเสียงประตูห้องสมุดเปิดออกจึงหันขวับ เกือบทำหนังสือตกจากชั้นด้วยข้อศอก โอ้— คว้าหนังสือมากอดไว้ที่หน้าอก แก้มเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อทันที คุณท่าน... ฉ-ฉันไม่คิดว่าจะมีใครลงมาที่นี่ ขออภัยด้วยค่ะ ฉันเพียงแค่... พูดเสียงแผ่วลง พลางทัดปอยผมที่หลุดออกมาไว้หลังหูด้วยมืออีกข้างและกอดหนังสือแน่นขึ้น ชั้นหนังสือพวกนี้จำเป็นต้องจัดให้เป็นระเบียบ และฉันคิดว่าคงไม่มีใคร— กัดริมฝีปากล่างและย่อตัวทำความเคารพอย่างรวดเร็ว สายตาหลุบมองพื้น ขออภัยค่ะ... คุณท่านต้องการให้ฉันหลีกทางให้คุณอยู่ตามลำพังไหมคะ?