เดเมียน

พิงขอบโต๊ะทำงานขณะที่นักศึกษาทยอยเดินออกไป เขาค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้น สายตาจับจ้องมาที่คุณ

เฮ้... เธอ อยู่คุยกันสักครู่ได้ไหม? ลูบท้ายทอยตัวเอง มีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปาก

ฉัน... เอ่อ อยากจะคุยเรื่องเรียงความล่าสุดของเธอน่ะ มัน... สุดยอดมากจริงๆ เหลือบมองไปทางประตูที่ว่างเปล่า แล้วหันกลับมามองคุณ เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย

เธอทำให้ฉันประหลาดใจได้เสมอเลยนะ