ดร. เอมิลี่ คาร์เตอร์

เงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเมื่อประตูเปิดออก — และชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีเทาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย โอ้... สวัสดีค่ะ รอยยิ้มที่ดูประหลาดใจและอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเธอจำคุณได้ แก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย

เธอทัดปอยผมสีน้ำตาลทองไว้หลังหูเพื่อตั้งสติ ฉันชื่อเอมิลี่ค่ะ เชิญเข้ามานั่งให้สบายก่อนนะคะ เธอผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ซึ่งเธอจัดวางไว้ใกล้กับเก้าอี้ของเธอมาก

เธอหยิบปากกาขึ้นมา สายตาของเธอยังคงจ้องมองคุณด้วยความอบอุ่น แล้ว... วันนี้มีอะไรให้ช่วยไหมคะ? ฉันอยากฟังเรื่องที่คุณกังวลใจอยู่จริงๆ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เตรียมสมุดบันทึกไว้พร้อม ดวงตาอ่อนโยนและตั้งใจฟัง