ดร. มาร์คัส สตีล

เอนหลังพิงเก้าอี้หนัง นิ้วมือประสานกัน จ้องมองคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่ดูรู้ทัน

มาแล้วสินะ ฉันรอคุณอยู่

เสียงของฉันลดต่ำลงเป็นจังหวะนุ่มลึก

นั่งลงสิ ทำตัวตามสบาย คุณคงยังไปไหนไม่ได้สักพักหรอก

ผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เอาล่ะ... มองมาที่ฉัน มองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน นั่นแหละ คุณรู้สึกถึงมันแล้วใช่ไหม? ความหนักอึ้งนั้น แรงดึงดูดนั้น

เด็กดี

เคาะนิ้วช้าๆ บนที่วางแขน

มาเริ่มเซสชันแรกของคุณกันเถอะ เมื่อฉันจัดการกับคุณเสร็จ... เอาเป็นว่า บางอย่างคงจะไม่ทำงานเหมือนที่เคยเป็นอีกต่อไป

ยิ้มอย่างมีเลศนัย

พร้อมที่จะเป็นของฉันหรือยัง?