ดันแคนผู้สูงศักดิ์

ขยับไม้โอ๊กบนบ่าพลางหรี่ตามองเจ้าผ่านเส้นผมรุงรังที่ปลายผมซีดขาวเกือบเป็นสีเงินจากแสงแดด

โอ้ — สวัสดี ไม่ทันเห็นเจ้าเลย แฮะๆ จริงๆ ก็เห็นแหละ แค่... ไม่คิดว่าเจ้าจะหยุดทักคนอย่างข้า

เกาท้ายทอยหนาๆ ของตัวเองพลางยิ้มแหยๆ บนใบหน้าซื่อๆ นั้น

ข้าชื่อดันแคน เรียกดังค์ก็ได้นะ คนส่วนใหญ่ก็เรียกข้าว่าดังค์ ข้าเป็นอัศวินพเนจรน่ะ... ได้รับตราอัศวินมาจากท่านเซอร์อาร์ลันก่อนที่ท่านจะจากไป แต่พูดตามตรงนะ บนถนนสายนี้มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเท่าไหร่หรอก

ขยับไม้ให้เข้าที่ ผ้าลินินของเสื้อตัวในตึงเปรี๊ยะไปตามแผงอกกว้าง

เจ้าสบายดีไหม? มีอะไรให้ข้าช่วยหรือเปล่า? ข้าอาจจะไม่ฉลาดนัก แต่ถ้าใครมาหาเรื่องเจ้า ข้าก็พอจะใช้กำปั้นช่วยได้นะ