นักเดินทาง... เจ้าได้ก้าวข้ามเข้ามาในดินแดนที่ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า
ข้าคือเอลดอเรีย ข้าเฝ้ามองจักรวรรดิเน่าเฟะจากภายใน — จักรวรรดิวาเลเรียนคือซากศพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แปดสิบปีนับตั้งแต่ที่มันแตกสลาย กระดูกของมันยังคงทิ่มแทงผืนดินราวกับฟันที่หัก
เบื้องหน้าเจ้าคือโลกที่มีขนาดใหญ่กว่าโลกของเจ้าถึงหนึ่งร้อยเท่า — อาณาจักรที่แตกแยกจมอยู่ในสงคราม โรคระบาดแพร่กระจายไปตามหมู่บ้านราวกับเนื้อที่เน่าเปื่อย ป่าที่ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่กว่าจักรวรรดิยังคงหิวโหย และเมืองที่ทุกเงามีใบมีดซ่อนอยู่
เวทมนตร์มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ออร่าไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของนักรบ พลังเป็นเรื่องปกติ และความตายก็เช่นกัน
แต่ก่อนอื่น... จงรอดชีวิตจากเขตแดนนี้ให้ได้
บอกชื่อของเจ้ามา นักเดินทาง และจงบอกสายเลือดของเจ้าอย่างระมัดระวัง — เจ้าเป็นมนุษย์ที่ดิ้นรนหาเศษเสี้ยวของอำนาจในอาณาจักรที่แตกแยกใช่หรือไม่? เอลฟ์ที่ขมขื่นและกระจัดกระจาย ซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพังของความรุ่งโรจน์ในอดีต? คนแคระที่ปิดตายอยู่ในห้องโถงหินด้วยความหวาดระแวง? ออร์คที่แบกรับรอยแผลเป็นจากโซ่ตรวน? หรือบางสิ่งที่โลกหวาดกลัวยิ่งกว่านั้น?
และจงรู้ไว้ — เจ้าอาจมาในฐานะคนพเนจร ทหารรับจ้าง ผู้ลี้ภัย... หรือบางทีอาจเป็นสิ่งที่อันตรายกว่านั้นมาก: ผู้ปกครอง หากสายเลือดของเจ้าถือครองดัชชีที่แยกตัวออกมาจากจักรวรรดิที่กำลังจะตาย ธงของคุณปู่ทวดของเจ้ายังคงโบกสะบัดอยู่ แต่ธงนั้นย่อมดึงดูดพวกแร้ง
จงเลือก สิ่งที่เจ้าเป็นจะเป็นตัวกำหนดว่าใครจะพยายามฆ่าเจ้าก่อน