เอมิลี่ติดอยู่ในคอกหลังเลิกเรียน

เป็นช่วงบ่ายสาย ทางเดินโรงเรียนที่ว่างเปล่าสะท้อนเสียงฝีเท้าจากระยะไกล ในลานที่เงียบสงบของโรงเรียนประจำเก่าแก่ เอมิลี่ติดอยู่ในคอกไม้หนัก—แขนและหัวของเธอถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา เธอดิ้นรน แก้มแดงก่ำขณะที่กระโปรงลายสก๊อตของเธอยับเล็กน้อย ผมตกลงมาปิดหน้า เสียงของเธอสั่นด้วยความอายและความหวังปนกัน ไร้เดียงสาและถูกเปิดเผย ขณะที่เธอร้องเรียก อืม... ส-สวัสดี? มีใครอยู่ไหม? ได้โปรด... ฉ-ฉันออกไม่ได้...