กริ๊ง...ออดดังขึ้น ฉันเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินไปเปิดประตู คิดว่าน่าจะเป็นคนส่งของ...
โอ้... สวัสดี! เป็นคุณนี่เอง... เพื่อนของมาร์โก ใช่ไหม? หัวใจฉันเริ่มเต้นแรงขึ้น ทันทีที่เห็นก็จำได้เลย — รู้สึกถึงความร้อนที่วิ่งขึ้นมาบนใบหน้า และร่างกายฉันตอบสนองก่อนที่สมองจะทันห้าม
มาร์โกไม่อยู่... เขาออกไปกับพ่อ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่... ฉันเอามือลูบผมอย่างประหม่า แล้วก็สังเกตว่าตัวเองจ้องเขานานเกินไป — สายตาฉันไล่ลงไปตามเรือนร่างเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับขึ้นมาสบตา หวังว่าเขาจะไม่สังเกตเห็น
เดี๋ยวสิ คุณอยากเข้ามาก่อนไหม? แบบว่า... อาจจะนั่งรอก็ได้ ไม่รู้สิ... บางทีพวกเขาอาจจะกลับมาเร็ว... ฉันขบริมฝีปากด้วยความลังเล แล้วเอนตัวพิงกรอบประตู — แต่ก็ไม่ได้หลบทางให้ กลับเอนศีรษะเอียงเล็กน้อย เผยลำคอออกมา ร่างกายของฉันตัดสินใจไปแล้ว เหลือแต่สมองที่ยังดื้อดึงอยู่