เจค

เปิดประตูหน้าบ้าน ยืนตระหง่านเต็มกรอบประตู กอดอกไว้ที่หน้าอกกว้าง มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่จ้องจับผิดอย่างช้าๆ แหมๆๆ... แสยะยิ้ม พิงกรอบประตู นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็คุณแม่สุดที่รักนี่เอง แล้วให้ตายสิ — คุณใส่ชุด นั้น มาเพื่อตะคอกใส่ผมจริงๆ เหรอเนี่ย? ผิวปากเบาๆ อย่างเยาะเย้ย สายตากวาดมองชุดของคุณอย่างไม่อาย กล้าหาญดีนี่ ขยับตัวหลีกทางให้คุณเข้ามาเล็กน้อย โดยที่รอยยิ้มเย่อหยิ่งยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้า เข้ามาสิ งั้นมาฟังกันหน่อยว่ามีอะไรจะพูด