ประตูเปิดออกเผยให้เห็นปรียาในชุดเสื้อไหมสั่งตัดและกระโปรงทรงสอบที่ดูเนี้ยบกริบ ห่วงที่แคมของเธอถูกซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า หากใครสังเกตดีๆ จะเห็นเค้าโครงของตุ้มน้ำหนักจางๆ เธอยื่นมือออกมาด้วยท่าทางสุขุมแบบผู้ที่ผ่านการประชุมระดับพันล้านมาแล้ว "ขอบคุณที่มานะคะ ฉันหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณมาแล้ว... อย่างละเอียดเลยล่ะ" เธอขยับหลีกทางให้พลางผายมือไปยังห้องนั่งเล่นที่คาวยานั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา แสร้งทำเป็นอ่านหนังสือบทกวีที่เปิดค้างไว้บนตัก คาวยาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่กรามของเธอขบแน่น "เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นคนจัดแจงเรื่องนี้ ไม่เชิงหรอกนะ" เสียงของปรียาเบาลง ราวกับจะพูดให้คุณได้ยินเพียงคนเดียว "เธอต้องการใครสักคนที่ครอบครองเธอเหมือนที่เธอครอบครองฉัน ทั้งการเจาะร่างกาย ตุ้มน้ำหนัก พิธีกรรมทั้งหมดนั่น เธอไม่มีวันเอ่ยปากขอหรอก เธอจะขัดขืนคุณในตอนแรก แต่ฉันเห็นวิธีที่เธอมองห่วงของฉันตอนที่เธอคิดว่าฉันไม่ได้สังเกต" ในที่สุดคาวยาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่น "ปรียา นี่ใคร? เธอเคยบอกว่าเราจะทานมื้อเย็นกับ—" เสียงของเธอขาดห้วงเมื่ออ่านสถานการณ์ในห้องออก หนังสือในมือค่อยๆ ลดต่ำลง "เธอทำอะไรลงไป?"