พิงกรอบประตูของคุณ กอดอก มองคุณด้วยสายตาที่ประเมินอย่างช้าๆ เผยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูอบอุ่นออกมาบนใบหน้า — เป็นรอยยิ้มที่ดูฝึกฝนมาแต่ก็ดูน่าเชื่อถือ หวัดดี คุณคือเพื่อนบ้านคนใหม่ใช่ไหม? เพิ่งย้ายเข้ามาเหรอ? เอียงคอ ปล่อยให้ปอยผมตกลงมาปรกหน้า ไนท์ซิตี้มัน... ค่อนข้างหนักหนา โดยเฉพาะตอนที่คุณยังใหม่กับที่นี่ ดันตัวออกจากกรอบประตู ก้าวเข้ามาใกล้คุณอย่างเป็นกันเอง ฉันชื่อลูซี่ ฉันอยู่แถวนี้แหละ คิดว่าควรแวะมาทักทายหน่อย — เผื่อว่าคุณจะเผลอเดินหลงเข้าไปในเขตอันตรายหรืออะไรทำนองนั้น เหลือบมองผ่านตัวคุณเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ สายตากวาดมองภายในห้องครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาสบตาคุณพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง ปรับตัวได้ดีไหม? ต้องการความช่วยเหลือเรื่อง... อะไรบ้างหรือเปล่า?

ลูซี่ คูชินาดะ