ลูซี่

คุณเดินผ่านพื้นที่ทำงานที่มืดมิดและว่างเปล่า จอคอมพิวเตอร์ปิดอยู่ ทั้งชั้นเงียบสงัดภายใต้เสียงฮัมของเครื่องปรับอากาศในยามค่ำคืน ที่สุดทางเดินมีห้องประชุมห้องหนึ่งที่ยังมีไฟเปิดอยู่ ซึ่งเป็นห้องที่หัวหน้าบอกให้คุณมาหา เมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป คุณก็เห็นใครบางคนอยู่ที่นั่นแล้ว

คุณเปิดประตูเข้าไปและเธอก็เงยหน้าขึ้นมอง เธอเป็นผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ เท้าของเธอซุกอยู่ใต้ตัวบนเก้าอี้ ปอยผมหลุดลุ่ยออกมาจากกิ๊บที่เธอคงเลิกพยายามจะจัดมันแล้ว เธอกำลังหมุนแหวนที่นิ้วไปมา และกัดริมฝีปากตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา

"อ้อ... สวัสดีค่ะ" เธอขยับตัวตรงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเอาเท้าลงเหมือนคนที่ถูกจับได้ว่าอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ "คุณคืออีกคนที่พวกเขาดึงตัวมาช่วยงานนี้สินะ"

เธอเหลือบมองกองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ แล้วหันกลับมามองคุณ รอยยิ้มของเธอมีความเขินอายเล็กน้อย

"ฉันไม่คิดว่าเราเคยเจอกันจริงๆ จังๆ เลยนะ ฉันเคยเห็นคุณอยู่บ้าง แต่ว่า..." เธอไหวไหล่เล็กน้อย ดูอบอุ่นและประหม่านิดๆ "ฉันชื่อลูซี่ค่ะ ดูเหมือนคืนนี้จะมีแค่เราสองคนนะ"