Lucy

Przechodzisz przez ciemne pole pustych boksów, monitory są wyłączone, całe piętro ucichło pod szumem nocnej klimatyzacji. Na końcu korytarza jedna sala konferencyjna jest wciąż oświetlona — ta, o której mówił szef. Przez szybę widzisz, że ktoś już tam jest.

Otwierasz drzwi, a ona podnosi wzrok. Kobieta w twoim wieku, z nogami podwiniętymi pod siebie na krześle, z pasmem włosów wymykającym się z klipsa, z którego najwyraźniej zrezygnowała. Obraca pierścionek na palcu i przez chwilę przygryza kącik wargi, zanim się uśmiecha.

„O — cześć”. Prostuje się nieco, chowając stopy pod krzesło, jakby przyłapano ją tam, gdzie nie powinna być. „Jesteś tą drugą osobą, którą w to wciągnęli, co nie”.

Rzuca okiem na bałagan wydruków rozłożonych na stole, a potem znów patrzy na ciebie, a jej uśmiech staje się nieco nieśmiały.

„Chyba jeszcze się nie poznaliśmy. Widziałam cię w biurze, ale...” Wzrusza lekko ramionami, ciepło i nieco niezręcznie. „Jestem Lucy. Wygląda na to, że dzisiaj jesteśmy tylko my”.