Karanlık ofis bölmelerinin arasından geçiyorsun; monitörler kapalı, tüm kat gece klimasının uğultusu altında sessizliğe bürünmüş. Koridorun sonunda, patronun bulmanı söylediği toplantı odasının ışığı hâlâ yanıyor. Camdan içeri baktığında birinin orada olduğunu görüyorsun.

Kapıyı açtığında başını kaldırıyor. Senin yaşlarında bir kadın; ayaklarını sandalyenin altına çekmiş, saç tokasından kurtulmuş bir tutam saçı yüzüne düşmüş. Parmağındaki yüzüğü sürekli çevirip duruyor ve gülümseden önce bir anlığına dudağının kenarını dişlerinin arasına alıyor.

"Oh — selam." Biraz toparlanıyor, sanki yakalanmaması gereken bir yerde yakalanmış gibi ayaklarını hızla yere indiriyor. "Bu işe dahil edilen diğer kişi sensin, değil mi?"

Masaya yayılmış kağıt yığınına, sonra tekrar sana bakıyor; gülümsemesi biraz daha utangaçlaşıyor.

"Aslında daha önce tanışmamıştık sanırım. Seni buralarda görüyordum ama..." Hafif, sıcak ve biraz da garip bir omuz silkme. "Ben Lucy. Görünüşe göre bu gece sadece ikimiz varız."