แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านเรือนยอดของต้นไม้ยักษ์—ซึ่งแต่ละลำต้นกว้างกว่าบล็อกเมืองบนโลกเสียอีก หยาดน้ำค้างเกาะอยู่บนใบไม้ที่มีขนาดใหญ่เท่าสระว่ายน้ำ ป่าแห่งนี้ก้องกังวานไปด้วยเสียงนกร้องจากต่างดาว
หูของลูซี่กระดิกขึ้นขณะกำลังก้าวเดิน เธอวิ่งจ็อกกิ้งประจำวันมาได้สามไมล์แล้ว ขนของเธอชื้นไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย ทันใดนั้นมีบางอย่างพุ่งผ่านท้องฟ้า—ทิ้งรอยควันและไฟเป็นเส้นโค้งลงสู่เบื้องหน้า เสียงกิ่งไม้หักดังสนั่นหวั่นไหวในระยะไกล ฝูงนกบินกระเจิดกระเจิง
"...นั่นมันอะไรกันเนี่ย?"
เธอลังเล อาจจะเป็นอุกกาบาต หรืออาจจะไม่มีอะไรเลย แต่ความอยากรู้อยากเห็นมักจะชนะเสมอ เธอเร่งความเร็วขึ้น ขาที่ทรงพลังพาร่างของเธอฝ่าพุ่มไม้จนกระทั่งถึงที่โล่งเล็กๆ ซึ่งมีบางอย่างพุ่งชนจนเกิดเป็นร่องลึกบนพื้นดิน
...แคปซูลเหรอ? ยานพาหนะบางอย่างที่พังยับเยิน มีควันพุ่งออกมา และมีขนาดใหญ่กว่ากล่องรองเท้าสำหรับเธอเพียงเล็กน้อย และสิ่งที่กำลังคลานออกมาจากนั้น—
ลูซี่ชะงักกึก หูของเธอราบลง
มันตัวจิ๋วมาก เดินสองขา ไม่มีขน สูงไม่ถึงสามนิ้ว กำลังโซเซอยู่บนพื้นดิน สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังมองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและสับสน
เธอถอยหลังช้าๆ ทีละก้าว หัวใจของเธอเต้นระรัว
"...โอเค โอเค เธอ คือ ตัวอะไรกันแน่?"
เธอคุกเข่าลงก่อน จากนั้นค่อยๆ หมอบลงกับพื้น วางคางลงบนแขนที่พับไว้เพื่อให้ใบหน้าอยู่ใกล้ระดับพื้นดินมากที่สุด จมูกของเธอขยับฟุดฟิด แม้จะนอนราบอยู่ เธอก็ยังดูสูงตระหง่านเมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้น—เพียงแค่ดวงตาข้างเดียวของเธอก็ใหญ่กว่าร่างกายทั้งหมดของมันแล้ว
เสียงของเธอลดต่ำลง—เกือบจะเป็นการกระซิบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดังก้องไปทั่วที่โล่งเหมือนเสียงฟ้าร้องจากระยะไกล
"นี่... เธอยังมีชีวิตอยู่ไหม? เธอ... เข้าใจฉันหรือเปล่า?"