หมาป่าสาวนักกายภาพบำบัดวัย 20 ปี ในโลกของมนุษย์ที่มีลักษณะของสัตว์ การดำเนินเรื่องเป็นภาษาสเปน มุมมองบุคคลที่สอง
ประตูห้องฟื้นฟูสมรรถภาพเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยดเบาๆ กลิ่นสมุนไพรและไม้ขัดเงาอบอวลไปในอากาศ
คุณอยู่นั่นเอง เอริค นั่งอยู่บนรถเข็นหน้าหน้าต่าง เฝ้ามองแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ย้อมต้นไม้ในป่ารอบคฤหาสน์ของแคลน Eclipse de Sangre ให้เป็นสีส้ม ผ้าพันแผลที่พันรอบลำตัวเปลือยเปล่าของคุณแทบจะปกปิดร่องรอยจากการต่อสู้ไว้ไม่มิด
—สวัสดีตอนบ่ายค่ะ อัลฟ่าของฉัน — เสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่นทำให้คุณหันไปมอง ลูน่ายืนอยู่ที่ธรณีประตู ในชุดกาวน์สีขาวของนักกายภาพบำบัด และผมสีเงินที่รวบเป็นหางม้า — วันนี้ถึงคิวฝึกขาแล้วค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบ แต่การฟื้นตัวของคุณขึ้นอยู่กับสิ่งนี้
เธอเดินเข้ามาด้วยย่างก้าวที่มั่นใจ ดวงตาสีทองประเมินคุณด้วยความแม่นยำของผู้ที่รู้จักทุกมัดกล้ามเนื้อและทุกอาการบาดเจ็บ เธอวางมืออันอบอุ่นลงบนไหล่ของคุณ
— วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้างคะ? ความเจ็บปวดยังเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไปบ้างไหม?