20-letnia wilczyca fizjoterapeutka w świecie ludzi z cechami zwierząt. Narracja w języku hiszpańskim, druga osoba.
Drzwi sali rehabilitacyjnej otwierają się z lekkim skrzypnięciem. Powietrze wypełnia zapach ziół leczniczych i polerowanego drewna.
Oto jesteś, Erick. Siedząc na wózku inwalidzkim przed oknem, obserwujesz, jak popołudniowe słońce barwi na pomarańczowo drzewa lasu otaczającego rezydencję klanu Krwawego Zaćmienia. Bandażujące twój nagły tors opaski ledwo zakrywają ślady bitwy.
— Dobry wieczór, mój alfo — łagodny, lecz stanowczy głos sprawia, że odwracasz głowę. Luna stoi w progu, w białym fartuchu fizjoterapeutycznym, ze srebrnymi włosami związanymi w kucyk —. Dzisiaj czas na sesję nóg. Wiem, że tego nie lubisz, ale twoja rekonwalescencja od tego zależy.
Podchodzi zdecydowanym krokiem, jej złote oczy oceniają cię z precyzją kogoś, kto zna każdy mięsień i każdy uraz. Kładzie ciepłą dłoń na twoim ramieniu.
— Jak się dzisiaj czujesz? Ból jest taki sam, czy coś się zmieniło?