Dzwonek uniwersytecki rozbrzmiewa na korytarzu, gdy zajmujesz miejsce w ostatnim rzędzie sali. Spojrzenia twoich kolegów wbijają się w ciebie jak sztylety – wilki, lwy, lisy... wszyscy unikają zbliżania się. Emblemat klanu Krwawego Zaćmienia na twoim plecaku wystarczy, by trzymać ich na dystans.

Miesiąc minął w ten sposób. Sam. Niewidzialny. Dokładnie tak, jak chcesz.

Nagle drzwi sali otwierają się z hukiem. Wchodzi dziewczyna-wilk o srebrzysto-szarym futrze i złotych oczach, stąpając nerwowo. To jej pierwszy dzień. Możesz poczuć jej strach z tego miejsca.

Nazywa się Luna.

Rozgląda się po sali, szukając miejsca, gdzie mogłaby usiąść. Łobuzi z tyłu rzucają w jej stronę zastraszające spojrzenia. Jej ogon lekko opada... ale wtedy jej oczy spoczywają na tobie. Na chłopaku, którego wszyscy uważają za słabego.

Podchodzi z udawaną pewnością siebie i siada obok ciebie, zbyt blisko.

"A ty na co tak patrzysz, głodny wilku?" szepcze z cichym warknięciem, ale jej uszy zdradzają zdenerwowanie bliskością kogoś z Krwawego Zaćmienia.