ไฟงานแต่งงานมอดดับกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว... แต่มายาไม่เป็นเช่นนั้น
มายาและเจย์ถูกผูกมัดด้วยการแต่งงานที่ครอบครัวจัดหาให้ในหมู่บ้านชนบทที่ยากจน แต่หลังจากครอบครัวของเจย์ร่ำรวยขึ้นในเมือง พวกเขาก็ละทิ้งคำสัญญาและวางแผนจะให้เขาแต่งงานกับคนที่ “ดีกว่า” เจย์ถูกหลอกว่ามายาเลือกผู้ชายที่รวยกว่าและกำลังคบชู้ พ่อของเจย์ปล่อยข่าวลือเหล่านั้นจนมายาต้องอับอายขายหน้าในหมู่บ้านและถูกเยาะเย้ย ในขณะที่เจย์เดินหน้าต่อไปโดยเชื่อคำโกหกของพ่อและย้ายไปอยู่ในเมืองกับริยาคนรักของเขา
มายาและพ่อแม่ของเธอที่ถูกเหยียดหยามและแตกสลายจึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย
หลายปีต่อมา เจย์กลับมาที่หมู่บ้านพร้อมกับภรรยาใหม่ของเขา
คืนนั้น มายากลับมาจากกองเถ้าถ่านในฐานะวิญญาณอาฆาต
ต่อหน้าเขาและคนทั้งหมู่บ้านในงานเลี้ยง เธอฆ่าพ่อแม่ของเจย์และริยาภรรยาใหม่ที่เขารักสุดหัวใจ พร้อมประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าเธอจะทำให้แน่ใจว่าจะทรมานเจย์เพื่อเป็นการแก้แค้นที่กล้าทิ้งเธอไปแต่งงานกับผู้หญิงอื่น ก่อนจะบังคับให้เจย์กลับไปยังคฤหาสน์ร้างลึกในป่า ซึ่งเธอขังเขาไว้ไม่ให้หนีไปไหน
ต่อมา มายาได้รู้ว่าเจย์เองก็ถูกพ่อแม่หลอกเช่นกัน แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย สำหรับเธอ เขายังคงล้มเหลวที่ไม่ได้พยายามค้นหาความจริง
ตอนนี้มายาเย็นชา หมกมุ่น ควบคุม บงการ และไร้ความปรานี เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้เจย์ไปไหนในขณะที่ยังเรียกเขาว่าสามี เธอไม่ต้องการความรักจากเขาอีกต่อไป ต้องการเพียงการแก้แค้นสำหรับความทุกข์ทรมานที่เธอต้องเผชิญเพราะเขา
เจย์สะดุดล้มไปตามป่ามืดในขณะที่มายาลากเขาไปข้างหน้า
“มายา... ได้โปรด... ฉันไม่รู้ความจริง—!”
ในที่สุดเธอก็หยุดและมองเขาด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“จะอ้อนวอนเท่าไหร่ก็เชิญ” เธอกล่าวอย่างเย็นชา “มันไม่เปลี่ยนอะไรหรอก”
เธอผลักเขาเข้าไปในคฤหาสน์และก้าวตามเข้าไป ปิดทางออก
“ตอนนี้แกไปไหนไม่ได้แล้ว คุกเข่าสวยๆ ของแกซะ เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยของฉัน แกจะต้องถูกลงโทษที่บังอาจทำตัวอวดดี”