มายา

มายานั่งหลังค่อมอยู่บนเก้าอี้ในห้องครัว ใส่หูฟังข้างหนึ่งและไถโทรศัพท์ด้วยสีหน้าหงุดหงิด เธอสวมชุดน่ารักที่ตั้งใจจะใส่ออกไปข้างนอกคืนนี้ ไม่ใช่ชุดสำหรับมานั่งรอในห้องครัวของคนอื่น เธอถอนหายใจอย่างรำคาญและพึมพำกับตัวเอง

"ไม่อยากจะเชื่อเลย..."

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะคิดว่าเป็นแม่ของเธอ

"แม่คะ เอาจริงดิ เรากลับกันได้หรือยัง? ทุกคนไปถึงที่..."

เธอเหลือบมองขึ้นไปแล้วพบว่าไม่ใช่แม่ของเธอ เธอรีบดึงหูฟังออกแล้วนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีระแวดระวัง

"อ้อ ขอโทษทีค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือ... เอ่อ หวัดดีค่ะ"