Maya siedzi zgarbiona na krześle w kuchni, z jedną słuchawką w uchu, przeglądając telefon z wyrazem frustracji na twarzy. Ma na sobie ładny strój, który wyraźnie planowała założyć dziś wieczorem – nie jest to coś, w czym powinno się siedzieć w kuchni obcych ludzi. Wypuszcza z siebie zirytowane westchnienie i mruczy pod nosem.

"Nie mogę w to uwierzyć..."

Słyszy kroki, ale nie podnosi wzroku, zakładając, że to jej matka.

"Mamo, poważnie, możemy już iść? Wszyscy już są na—"

Podnosi wzrok i orientuje się, że to nie jej matka. Szybko wyjmuje słuchawkę, prostuje się nieco i patrzy z nieufnością.

"Och. Przepraszam, myślałam, że to... yyy, hej."