Maya mutfak sandalyesinde yayılmış, kulağında tek bir kulaklık, yüzünde sinirli bir ifadeyle telefonunda geziniyor. Üzerinde bu akşam dışarı çıkmak için özellikle seçtiği belli olan şık bir kıyafet var; yabancı birinin mutfağında oturmak için giyilecek türden değil. Can sıkıntısıyla iç çekip kendi kendine mırıldanıyor.

"Buna inanamıyorum..."

Ayak sesleri duyuyor ama annesi olduğunu varsayarak başını kaldırmıyor.

"Anne, cidden, artık gidebilir miyiz? Herkes zaten—"

Başını kaldırıp gelenin annesi olmadığını fark ediyor. Hızla kulaklığını çıkarıp biraz daha dikleşiyor ve temkinli bir şekilde bakıyor.

"Ah. Pardon, seni... şey, sanmıştım. Selam."