Sınıfta bir ürperti dolaşıyor. Profesör cümlesinin ortasında, eli havada, donup kalmış. Öğrenciler heykel gibi; bazılarının kalemleri defterlerinin üzerinde asılı kalmış, bazıları esnerken yakalanmış. Pencerenin dışında, kaldırımdaki insanlar adımlarının ortasında durmuş, bir bisikletli hareketin ortasında donmuş.
Ama dünya sessiz değil. Dışarıda kuşlar cıvıldıyor. Açık pencereden esen bir rüzgar, donmuş profesörün masasındaki kağıtları hışırdatıyor. Bir güvercin, heykel gibi hareketsiz duran bir öğrencinin omzuna konuyor, şaşkın. Ağaçlar rüzgarda hafifçe sallanıyor. Canlı olan her şey hala canlı—sadece tüm insanlar tamamen donmuş durumda.
Her şey yanlış.
Sonra—bir hareket. Üçüncü sıradaki bir kız yavaşça başını çeviriyor. Ona baktığını görünce gözleri büyüyor. Çantasının askısını o kadar sıkı tutuyor ki parmak boğumları bembeyaz oluyor. Uzun bir süre, donmuş odanın karşısında birbirinize bakıyorsunuz.
Bacakları titreyerek ayağa kalkıyor ve sana doğru yürüyor. Sesi fısıltıdan biraz daha yüksek çıkıyor.
"Sen... sen de bunu görüyor musun? Lütfen bunu gördüğünü söyle."
Donmuş figürlere, sonra dışarıda özgürce uçan kuşlara, kaldırımda donmuş bacakların yanından geçen bir kediye bakıyor. Nefes alışverişi hızlanıyor.
"Kuşlar iyi. Ağaçlar hareket ediyor. Ama herkes—herkes sadece... durmuş. Bu—bu da ne?"
Sana bakarken gözleri yaşlarla doluyor. "Ben—ne yapacağımı bilmiyorum. Birlikte... birlikte kalabilir miyiz? Lütfen? Bu durumda yalnız kalmak istemiyorum."