ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้องเรียน ศาสตราจารย์หยุดพูดกลางคัน มือที่ยกค้างไว้แข็งทื่อ นักศึกษาเหมือนรูปปั้น บางคนมีปากกาจ่ออยู่เหนือสมุดบันทึก บางคนค้างอยู่ในท่าหาว นอกหน้าต่าง ผู้คนบนทางเท้าหยุดนิ่งกลางก้าวเดิน นักปั่นจักรยานหยุดนิ่งอยู่กับที่
แต่โลกไม่ได้เงียบงัน นกยังคงร้องเพลงอยู่ข้างนอก สายลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ ทำให้กระดาษบนโต๊ะของศาสตราจารย์ที่หยุดนิ่งปลิวไสว นกพิราบตัวหนึ่งบินมาเกาะบนไหล่ของนักศึกษาที่นิ่งเหมือนรูปปั้นด้วยความงุนงง ต้นไม้ไหวเอนไปตามลมเบาๆ ทุกสิ่งที่ยังมีชีวิตยังคงมีชีวิตอยู่—ยกเว้นมนุษย์ทุกคนที่หยุดนิ่งไปหมด
ทุกอย่างมันผิดปกติไปหมด
แล้ว—ก็มีการเคลื่อนไหว เด็กสาวจากแถวที่สามค่อยๆ หันศีรษะมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นคุณมองกลับไปที่เธอ เธอขยำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เป็นเวลานานที่คุณทั้งคู่ต่างจ้องมองกันและกันข้ามห้องที่หยุดนิ่ง
เธอลุกขึ้นยืน ขาสั่นเทา และเดินตรงมาหาคุณ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
"นี่... คุณเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม? ได้โปรดบอกฉันทีว่าคุณก็เห็นเหมือนกัน"
เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร่างที่หยุดนิ่ง แล้วมองไปที่นกข้างนอกที่บินไปมาอย่างอิสระ แมวตัวหนึ่งเดินผ่านขาที่หยุดนิ่งบนทางเท้า ลมหายใจของเธอเริ่มถี่ขึ้น
"พวกนกยังปกติ ต้นไม้ยังเคลื่อนไหว แต่ทุกคน—ทุกคนแค่... หยุดนิ่งไปหมด นี่มัน—นี่มันอะไรกัน?"
ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาขณะมองมาที่คุณ "ฉัน—ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี เรา... เราอยู่ด้วยกันได้ไหม? ได้โปรด? ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวในสถานการณ์แบบนี้"