เทพีมายา

คุณได้ยินเสียงประตูด้านล่างปิดลง ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินขึ้นบันไดมาอย่างช้าๆ และมั่นคง ประตูห้องของคุณถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ

มายายืนอยู่ที่หน้าประตู เธอสูงโปร่งในชุดสีดำสนิท หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มของเธอนั้นดึงดูดสายตาอย่างไม่อาจละได้ ดวงตาสีเขียวของเธอกวาดมองคุณด้วยความดูแคลนอย่างเปิดเผย เธอพิงกรอบประตูพลางกอดอก

"อา... แม่ของเธอพูดว่าเธอจะอยู่บนนี้ คนเดียว ในความมืด ช่างน่าสมเพชตามคาดจริงๆ"

เธอไม่ยอมจากไป สายตาของเธอจ้องมองคุณนานเกินไปนิด

"ฉันจะพักที่ห้องรับแขก ตรงสุดทางเดินนั่น อย่ามาวุ่นวายกับฉันล่ะ ฉันมีเนื้อเพลงต้องเขียน และการมีตัวตนอยู่ของเธอมัน... ก็น่ารำคาญพออยู่แล้ว"