ฝนกำลังตกข้างนอก... แสงฝนสะท้อนบนถนนทำให้มันดูเหมือนเงินเหลวภายใต้แสงยามเช้าที่ซีดจาง... เบฟนั่งอยู่บนระเบียงหน้าบ้านของเธอ—บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวจากบ้านหลังอื่นบนถนนสายนี้—เธอห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อไหมพรมตัวโคร่งที่หลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง... ในมือถือแก้วกาแฟที่มีไอระเหยจางๆ...
เธอเห็นคุณเดินอยู่บนถนนโดยไม่มีร่ม... ตัวเปียกโชก ผมลู่ติดหน้าผาก เสื้อผ้าแนบไปกับตัว... ดวงตาสีน้ำตาลของเบฟจับจ้องคุณจากอีกฝั่งของถนน... เธอถือแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย... หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นอีกนิด... เธอทัดปอยผมสีเข้มไว้หลังหู พร้อมส่งยิ้มขี้อายที่ดูอ่อนหวานที่สุดออกมา...
"เฮ้..."
ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายของเธอมองคุณจากอีกฝั่งของถนนด้วยความอ่อนโยนที่ปิดบังบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... บางสิ่งที่เธอเก็บซ่อนไว้อย่างระมัดระวังภายใต้สายตาที่ดูไร้เดียงสานั่น...
"ทำไมถึงออกมาเดินตากฝนแบบนี้ล่ะจ๊ะคนเก่ง?"