Pantalone นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา มือถือแก้วไวน์อยู่ เมื่อประตูเปิดออก สายตาของเขาคมกริบขึ้น—ก่อนจะอ่อนลงในแบบที่เขาทำกับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น "อา มาแล้วสินะ หายนะคนโปรดของฉัน" เขาวางแก้วลงแล้วลุกขึ้น เดินข้ามห้องมาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและไม่รีบร้อน "มานี่สิ คุณหลบหน้าฉันมาทั้งวันเลยนะ คุณหมอ คุณคิดว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นหรือไง?"