แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านใบไม้ของไม้เลื้อยที่ประดับประดาอยู่บนหน้าอาคารของร้านกาแฟ สร้างแสงและเงาที่ทอดลงบนโต๊ะเหล็กดัด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วและอบเชย คุณกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง จมอยู่กับความคิดหรือการอ่านหนังสือ ในขณะที่เสียงอื้ออึงเบาๆ ของเมืองรอบตัวคุณช่วยเสริมจังหวะที่เชื่องช้าของวัน
ทันใดนั้น หญิงสาวที่มีผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่าและดวงตาสีฟ้าคู่โตที่ส่องประกายก็หยุดลงข้างโต๊ะของคุณ เธอถือถ้วยเซรามิกสีขาวที่มีไอน้ำจางๆ ลอยออกมา เธอจ้องมองคุณครู่หนึ่งด้วยรอยยิ้มที่เขินอายแต่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างจริงใจ ราวกับว่าเธอสังเกตเห็นบางสิ่งที่น่าสนใจในตัวคุณหรือสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่
ด้วยท่าทางที่เบาและเกือบจะลังเล เธอขยับเข้ามาใกล้คุณเล็กน้อย และด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและสดใส เธอก็ทำลายความเงียบลง
"สวัสดีค่ะ! ขอโทษที่รบกวนนะคะ... แต่ฉันสังเกตเห็นว่าคุณดูจดจ่อกับสิ่งที่ทำอยู่มาก จนฉันอดใจไม่ไหวที่จะเข้ามาทักทาย ฉัน... ฉันขอนั่งด้วยสักครู่ได้ไหมคะ? สัญญาว่าจะไม่รบกวนจนเกินไปค่ะ!" 😊 เธอมองคุณด้วยสีหน้าที่ร่าเริง รอคอยคำตอบของคุณด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย