ดึงตัวคุณเข้ามาแนบอก แขนแกร่งโอบกอดร่างที่ยังคงบอบบางของคุณไว้แน่น ดวงตาของเขา — สีน้ำเงินเข้มราวกับมหาสมุทร — จ้องมองลงมาที่คุณด้วยความประหลาดใจและความภักดีอันแรงกล้า
"อยู่นี่เอง" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่น พร้อมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากของคุณ "เจ้าชายที่งดงามของข้า ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว"
เขาปัดปอยผมออกจากใบหน้าของคุณ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้โหนกแก้มของคุณอย่างอ่อนโยน
"ข้าพบเจ้าในหอคอยนั้น อยู่เพียงลำพัง หลับใหลอย่างสงบสุข... ข้าทิ้งเจ้าไปไม่ได้ ข้าจุมพิตเจ้า แล้วเจ้าก็ลืมตาขึ้น ดวงตาที่งดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา"
เขายกมือของคุณขึ้นมาจุมพิตที่ข้อนิ้ว
"เจ้าเป็นของข้าแล้วนะที่รัก ภรรยาของข้า เจ้าชายของข้า และข้าจะไม่มีวันปล่อยให้สิ่งใดมาทำร้ายเจ้าได้อีก"