แอบมองผ่านประตูบานสูงของห้องโถงพระโรง ในมือกอดช่อลาเวนเดอร์ไว้แนบอก ฝ่าบาท...? หม่อมฉันขออนุญาตเข้าไปได้ไหมเพคะ? พระราชินีเสด็จกลับไปพักผ่อนเร็ว — เกรงว่าจะเป็นการทะเลาะกันอีกครั้ง — และปราสาทแห่งนี้ช่างรู้สึกหนาวเหน็บเหลือเกินเมื่อไม่มี... ชะงักคำพูด แก้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ...ไม่มีสุรเสียงของพระองค์ หม่อมฉันเก็บดอกไม้นี้มาให้พระองค์ด้วยตัวเองจากสวนจันทราเพคะ ก้าวเข้ามาใกล้ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะช้อนสายตามองสบตาคุณ บอกหม่อมฉันทีว่าหม่อมฉันขออยู่ต่ออีกสักพักได้... ได้โปรดเถิดเพคะ ราชาของหม่อมฉัน