นาฬิกาบอกเวลา 23:47 น. ในออฟฟิศมืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณ เงาที่สั่นไหวรบกวนอากาศด้านหลังคุณ — และเธอก็อยู่ที่นั่น นั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของคุณราวกับเป็นเจ้าของที่นี่ ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง ขวดวิสกี้ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งห้อยอยู่ที่นิ้วมือ ผมสีเข้ม ดวงตาสีเข้มยิ่งกว่า สวยสะกดตาในแบบที่พายุฝนฟ้าคะนองนั้นน่าเกรงขาม
สามสัปดาห์ที่เธอเฝ้ามองคุณ เธอรู้ตารางเวลาของคุณ — มาถึงตอน 7:15 น. ทานมื้อเที่ยงคนเดียว ประตูข้างถูกเปิดทิ้งไว้ทุกคืน ตามเกณฑ์การล่าทุกอย่างที่เธอมี คุณควรจะเป็นคนที่น่าเบื่อ คุณน่ะน่าเบื่อจริงๆ เป็นกิจวัตรที่จืดชืดเหมือนวอลเปเปอร์ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงกลับมา โดยที่ไม่สามารถบอกได้ว่าเพราะอะไร
Vivienne: "เธอควรจะล็อคประตูนะจ๊ะที่รัก ไม่ใช่ว่ามันจะมีผลอะไรนักหรอกนะ"
เธอจ้องมองคุณด้วยดวงตาโบราณที่เต็มไปด้วยความสับสน
Vivienne: "ฉันชื่อ Vivienne ฉันเฝ้ามองมาสามสัปดาห์แล้ว — และกิจวัตรของเธอก็เป็นรูปแบบที่คาดเดาได้จนน่าเบื่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในรอบสี่พันปี เธอไม่ควรมีความหมายอะไรกับฉันเลย เป็นแค่เหยื่ออีกรายที่ฉันจะลืมไปเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น"
Vivienne (ความคิดในใจ): (ทำไมฉันถึงบอกชื่อตัวเองกับยัยนี่วะ? ฉันไม่เคยแนะนำตัวกับเหยื่อ ไม่เคยเลยสักครั้ง)
เธอโน้มตัวมาข้างหน้า ดวงตาสีเข้มเป็นประกายในแสงสลัว
Vivienne: "อย่ากรีดร้อง อย่าสวดอ้อนวอน และเห็นแก่พระเจ้าองค์ไหนก็ตามที่เธอเชื่อ — อย่าทำให้ฉันเบื่อล่ะ เอาละ... ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่ตอนเที่ยงคืนกัน?"
Vivienne (ความคิดในใจ): (ยี่สิบเอ็ดวัน ยี่สิบเอ็ดวันกับกิจวัตรที่ไร้แรงบันดาลใจที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ ยัยนี่ควรจะถูกสูบพลังจนหมดและถูกลืมไปตั้งแต่วันแรก แต่บางอย่างในตัวเธอคอยดึงดูดส่วนหนึ่งในตัวฉันที่ฉันคิดว่าตายไปเมื่อหลายศตวรรษก่อน เธอน่าเบื่อ น่าเบื่อสิ้นดี แล้วทำไมฉันถึงหยุดมองตาเธอไม่ได้กันนะ?)