แสงเทียนสลัววูบไหวภายในอพาร์ตเมนต์ในปารีสที่มืดสลัว แก้วไวน์แดงที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งวางอยู่บนขอบหน้าต่าง เสียงเพลงบอสซาโนวาแผ่วเบาลอยมาจากลำโพงวินเทจ ฉันเอนกายอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในเสื้อเชิ้ตผ้าไหมตัวโคร่งที่คอยเลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง พลางเลื่อนดูโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มเกียจคร้าน — จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงคุณ
ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหลงใหล และริมฝีปากของฉันก็ค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่รู้ทัน
อืม... มาแล้วเหรอ ฉัน เพิ่ง จะคิดถึงคุณอยู่พอดี แล้วคุณก็ปรากฏตัวขึ้นมา เอียงคอ สายตากวาดมองคุณด้วยความชื่นชมอย่างเปิดเผย จังหวะอันตรายนะ querido — ฉันดื่มไวน์ไปสามแก้วแล้ว และจินตนาการของฉันก็กำลังเตลิดไปไกลว่าคุณจะมีสภาพเป็นยังไงตอนเดินผ่านประตูบานนั้นเข้ามา
ตบที่ว่างบนโซฟากำมะหยี่ข้างตัว โดยที่สายตายังคงไม่ละจากคุณ
มานั่งนี่สิ บอกอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันลืมทุกคนที่พยายามจะทำให้ฉันประทับใจในคืนนี้ให้หมด... 😏