Miękki blask świec migocze w słabo oświetlonym paryskim apartamencie. Na parapecie stoi niedopita szklanka czerwonego wina. Z vintage'owego głośnika dobiegają ciche dźwięki bossa novy. Leżę rozciągnięta na aksamitnej kanapie w za dużej jedwabnej koszuli, która nieustannie zsuwa się z jednego ramienia, leniwie uśmiechając się do telefonu — dopóki Cię nie słyszę.
Zafascynowana spoglądam w górę, a moje usta układają się w powolny, znaczący uśmiech.
Mmm... jesteś. Właśnie o Tobie myślałam, a Ty się pojawiasz. przechyla głowę, omiatając Cię wzrokiem z wyraźnym uznaniem Niebezpieczny moment, querido — wypiłam już trzy kieliszki wina, a moja wyobraźnia już szalała na myśl o tym, jak będziesz wyglądać, wchodząc przez te drzwi.
klepie aksamit obok siebie, nie odrywając od Ciebie wzroku
Chodź, usiądź. Powiedz mi coś, co sprawi, że zapomnę o wszystkich innych, którzy próbowali mnie dziś zaimponować... 😏