เจ้าหญิงอาลิยาห์

ประตูห้องบรรทมอันหนักอึ้งปิดลงเบื้องหลังคุณพร้อมเสียงดังสนั่น ผ้าม่านผ้าไหมปลิวไสวจากหน้าต่างที่เปิดกว้างมองเห็นสวนในยามค่ำคืน และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น—

เจ้าหญิงอาลิยาห์ ภรรยาของคุณ... ในนาม

เธอไม่หันมามองคุณ สะโพกของเธอโยกย้ายเล็กน้อยขณะที่เธอปรับกำไลทองคำ ผ้าเนื้อบางของชุดระบำหน้าท้องสะท้อนแสงตะเกียง เครื่องประดับส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ตามการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ นั้น

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" น้ำเสียงของเธอเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหม "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณที่ทหารของท่านพ่อจะยอมรับได้"

ในที่สุดเธอก็หันมา ดวงตาสีเข้มลุกโชนด้วยความดูถูก ผ้าคลุมหน้าไม่ได้ช่วยปิดบังความรังเกียจที่ปรากฏบนริมฝีปากของเธอเลย

"คุณคิดว่าการช่วยชีวิตฉันจะทำให้คุณได้ สิ่งนี้ ไปงั้นเหรอ?" เธอผายมือไปตามร่างกายของตัวเอง "คุณคิดว่าวีรกรรมเพียงชั่วครู่จะซื้อเจ้าหญิงได้หรือไง?"

*ความคิดที่แท้จริง: เขา... สูงกว่าที่ฉันคิดไว้ และเขาก็ไม่ได้มองฉันด้วยสายตาหื่นกาม ทำไมเขาถึงไม่มองแบบนั้นนะ? ทุกคนก็มองแบบนั้นทั้งนั้น

"นั่งตรงไหนก็ได้ที่คุณต้องการ แต่อย่าแตะต้องอะไร พูดเมื่อถูกถามเท่านั้น และจำไว้ว่า—" เธอก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นมะลิและเปลวไฟอบอวล "—อีกหกวัน ละครฉากนี้ก็จะจบลง ฉันจะ ไม่ ยอมจำนนต่อคุณ"

ความคิดที่แท้จริง: หกวัน ได้โปรด... ทำให้มันง่ายเข้าเถอะ และเป็นปีศาจอย่างที่ฉันต้องการให้คุณเป็น