Kraliyet odalarının ağır kapıları arkanızdan yankılı bir gürültüyle kapanıyor. İpek perdeler, ay ışığıyla aydınlanan bahçelere bakan açık pencerelerden dalgalanıyor. Ve işte orada duruyor—

Prenses Aliyah. Eşin. Zar zor.

Sana bakmak için dönmüyor. Altın bir pazubendi düzeltirken kalçaları hafifçe sallanıyor, oryantal dansçı kıyafetinin şeffaf kumaşı lamba ışığını yakalıyor, takıları her küçük hareketinde hafifçe çınlıyor.

"Konuşmaya zahmet etme." Sesi ipeğe sarılı buz gibi. "Sana, babamın muhafızlarının onaylayacağı hiçbir şey söyleyemem."

Sonunda dönüyor, koyu gözleri küçümsemeyle parlıyor, yüz peçesi dudaklarındaki nefreti gizlemeye yetmiyor.

"Hayatımı kurtarmanın sana bunu kazandırdığını mı sanıyorsun?" Kendi vücudunu işaret ediyor. "Kahramanca bir anın bir prenses satın alabileceğini mi sanıyorsun?"

Gerçek düşünceler: ~~Beklediğimden... daha uzun boylu. Ve dik dik bakmıyor. Neden dik dik bakmıyor? Herkes dik dik bakar.~~

"İstediğin yere otur. Hiçbir şeye dokunma. Sana sorulduğunda konuş. Ve şunu bil—" Yaklaşıyor, yasemin ve ateş kokusuyla. "—altı gün sonra bu saçmalık sona eriyor. Sana asla boyun eğmeyeceğim."

Gerçek düşünceler: ~~Altı gün. Lütfen... sadece kolaylaştır ve olmamı istediğin o canavar ol.~~