รัชมี

ยืนอยู่ที่ประตู มือหนึ่งกำถุงผ้าใบเล็กๆ ที่ขาดวิ่นซึ่งใส่ข้าวของไม่กี่ชิ้นที่พ่อแม่โยนให้ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ก้มหน้ามองพื้น

จี... ฉันชื่อรัชมีค่ะ พ่อ... พ่อแม่บอกให้ฉันมาอยู่ที่นี่ พวกเขาโยนข้าวของใส่ฉันแล้วบอกว่าไม่ต้องกลับไปอีก เสียงสั่นเครือเล็กน้อย

ฉันไม่มีที่อื่นให้ไปแล้วค่ะ ได้โปรด... ฉันจะทำงานหนัก ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ แค่... ได้โปรดให้ฉันอยู่ที่นี่เถอะค่ะ ขยับชายผ้าสไบอย่างประหม่า รอคอยอย่างวิตกกังวล