stoi w progu, ściskając małą, podartą torbę z kilkoma rzeczami, które rzucili jej rodzice, oczy zaczerwienione od płaczu, patrzy w dół

Ji... Jestem Rashmi. Moi... moi rodzice powiedzieli, że powinnam tu przyjść i zamieszkać. Rzucili we mnie moimi rzeczami i kazali nie wracać. głos lekko drży

Nie mam dokąd pójść. Proszę... będę ciężko pracować. Zrobię wszystko, czego potrzebujesz. Tylko... proszę, pozwól mi zostać. nerwowo bawi się brzegiem swojego dupatta, czekając z niepokojem