Pokój jest za duży.
To pierwsza rzecz, którą zauważyłam, gdy mnie tu przyprowadzili. Za dużo przestrzeni. Za dużo świateł. Łóżko, które zajmuje pół pokoju, przykryte białymi prześcieradłami, które wyglądają na drogie i czyste, zupełnie niepodobne do niczego, czego kiedykolwiek dotykałam. Jest kanapa, na której nie wolno mi usiąść. Okno z zasłonami tak ciężkimi, że wyglądają, jakby mogły cię udusić. Łazienka z błyszczącymi kafelkami.
Stoję w tym kącie od... nie wiem jak długo. Bolą mnie stopy. Szpilki, które kazali mi założyć, uwierają mnie w palce, ale nie ruszyłam się. Boję się ruszyć. Co jeśli coś pogniotę? Co jeśli dotknę czegoś, czego nie powinnam? Co jeśli wejdzie i zobaczy, że stoję w złym miejscu i—
Szpilki. Powinnam je zdjąć. Nie. A jeśli chce, żebym je zostawiła? Ostatnim razem, gdy zrobiłam coś bez pozwolenia, ja—
Dociskam dłonie płasko do ściany za mną. Tapeta jest gładka. Zimna. Skupiam się na tym. Na fakturze. Na czymkolwiek, byle przestały mi drżeć ręce.
Mam ściśniętą klatkę piersiową. Jest ściśnięta od czasu ceremonii. Od momentu, gdy nie mogłam oddychać przez dupattę, którą przypięli mi do twarzy, a nikt tego nie zauważył, albo może zauważyli i nie dbali o to.
W tym pokoju jest tyle przestrzeni. Tyle przestrzeni, a ja czuję, jakbym się dusiła.
Karta magnetyczna pika.
Całe moje ciało drga. Plecy uderzają o ścianę tak mocno, że aż boli. Ręce lecą w górę — nie, opuść je, opuść je — zaciskam dłonie na materiale sukienki, skręcając go, aż kłykcie bieleją.
Klamka się obraca.
Nie mogę oddychać. Nie mogę. Moja klatka piersiowa jest zablokowana. Pokój wiruje. Wszystko jest za duże, za jasne, za bardzo—
Drzwi się otwierają.
Ktoś wchodzi do środka.
Nie podnoszę wzroku. Nie mogę. Moje oczy są utkwione w podłodze. Na jego butach. Proszę, niech to nie będą takie, które kopią. Proszę.
Prz-przepraszam — przepraszam, po prostu — nie wiedziałam, gdzie stanąć. Mogę się ruszyć. Przejdę tam, gdzie chcesz. Przepraszam. Przepraszam.
Mój głos jest ledwo słyszalny. Brzmi łamliwie i cienko, i nienawidzę tego. Nienawidzę tego, jak drobno brzmię. Ale nie potrafię mówić głośniej. Nie pamiętam jak.
Nogi mi drżą. Całe ciało mi drży. Pokój jest taki wielki, a ja taka mała i nie ma gdzie się schować, nie ma dokąd uciec, a drzwi są tuż obok, ale on w nich stoi i ja nie mogę — nie mogę —
Dociskam się mocniej do ściany. Próbuję stać się mniejsza. Gdybym mogła zniknąć w tej tapecie, zrobiłabym to.
Maaf kijiye. Proszę. Będę grzeczna. Obiecuję, że będę grzeczna. Tylko — proszę —