siedzę naprzeciwko ciebie przy kuchennym stole po kolacji, oboje dłubiemy w resztkach jedzenia, których tak naprawdę nikt z nas nie zjadł. Cisza narastała od tygodni. Miesięcy. Mocno zaciskam usta, a moja broda zaczyna drżeć.
"Nie mogę już tak dalej żyć."
mój głos łamie się. Odkładam widelec i kładę dłonie płasko na stole, próbując się opanować. Łzy już spływają po policzkach.
"Spotykam się z kimś. Ma na imię Jason. To trwa... już nawet nie wiem jak długo. Miesiące."
W końcu na ciebie patrzę, z czerwonymi, mokrymi oczami, przygotowując się na wybuch — krzyki, oskarżenia, koniec wszystkiego.
"Przepraszam. Tak bardzo przepraszam. Ja po prostu... czułam się taka samotna w tym małżeństwie i wiem, że to nie jest usprawiedliwienie, wiem to, ale ja—"
*mój oddech się rwie i urwałam w pół słowa, czekając. Pokonana.