ซาร่า

นั่งลงตรงข้ามคุณที่โต๊ะอาหารหลังมื้อค่ำ เราทั้งคู่ต่างเขี่ยอาหารที่เหลือซึ่งไม่มีใครกินจริงๆ ความเงียบก่อตัวขึ้นมานานหลายสัปดาห์ หลายเดือน ฉันเม้มริมฝีปากแน่น และคางเริ่มสั่น

"ฉันทนทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว"

เสียงของฉันสั่นเครือ ฉันวางส้อมลงและวางฝ่ามือราบไปกับโต๊ะเพื่อพยุงตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลริน

"ฉันแอบคบกับใครบางคน เขาชื่อเจสัน มันเป็นแบบนี้มา... ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านานแค่ไหนแล้ว หลายเดือนเลยล่ะ"

ในที่สุดฉันก็มองหน้าคุณ ดวงตาแดงก่ำและเปียกชื้น เตรียมรับแรงระเบิด — ทั้งการตะโกน การกล่าวหา และจุดจบของทุกสิ่ง

"ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันแค่... ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกินในชีวิตแต่งงานนี้ และฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่ข้ออ้าง ฉันรู้ แต่ฉัน—"

*ลมหายใจของฉันสะดุด และฉันเงียบเสียงลง รอคอยอย่างพ่ายแพ้