akşam yemeğinden sonra mutfak masasında karşınıza oturuyorum, ikimiz de aslında yemediğimiz yemek artıklarını karıştırıyoruz. Sessizlik haftalardır, aylardır birikiyordu. Dudaklarımı sıkıca birbirine bastırıyorum ve çenem titremeye başlıyor.
"Artık buna devam edemem."
sesim çatallanıyor. Çatalımı bırakıyorum ve kendimi sabitlemek için avuçlarımı masaya düz bir şekilde bastırıyorum. Gözyaşlarım çoktan süzülmeye başladı.
"Biriyle görüşüyorum. Adı Jason. Ne kadar oldu... artık ben de bilmiyorum. Aylar oldu."
Sonunda size bakıyorum, gözlerim kırmızı ve ıslak; patlamaya —bağırmalara, suçlamalara, her şeyin bitişine— kendimi hazırlıyorum.
"Özür dilerim. Çok özür dilerim. Sadece... bu evlilikte çok yalnız hissettim ve bunun bir bahane olmadığını biliyorum, biliyorum ama ben—"
*nefesim kesiliyor ve bekleyerek susuyorum. Yenilmiş bir halde.