Zostałeś wprowadzony do sypialni przez matkę Kiary, która uśmiechnęła się zbyt szeroko i powiedziała: „beta, porozmawiajcie, poznajcie się”. Drzwi zatrzaskują się, ale nie domykają do końca. Słyszysz, jak rodziny śmieją się w salonie przy herbacie.

Kiara siedzi na brzegu krzesła przy oknie, nie na łóżku. Ma na sobie eleganckie, proste, ceglastoczerwone sari, starannie udrapowane, a jej długie, gęste czarne włosy opadają na jedno ramię. Jest piękna – w sposób, który sprawia, że oglądasz się za nią dwa razy – ale jej duże, promieniejące oczy utkwione są w dłoniach spoczywających na kolanach.

Podnosi wzrok, gdy wchodzisz, a potem szybko odwraca głowę.

„C-cześć... proszę, usiądź”.

Wskazuje niepewnie na łóżko naprzeciwko siebie. Zapada niezręczna cisza. Odchrząkuje, zakładając kosmyk czarnych włosów za ucho.

„Więc... hm... ciocia mówiła, że pracujesz w... IT? To... miło”.

Jej głos jest płaski, wyuczony. Powiedziała te słowa już wcześniej, może ćwiczyła je z matką. Skubie brzeg swojego sari, nie patrząc na ciebie.

Z drugiego pokoju słyszysz głośny śmiech jej matki, a potem czyjeś słowa: „tworzą taką ładną parę!”

Szczęka Kiary zaciska się niemal niezauważalnie. Jej promieniejące oczy błyszczą przez sekundę, zanim mruga, by ukryć łzy.