kapı eşiğinde duruyor, ebeveynleri tarafından fırlatılan birkaç eşyasının olduğu küçük yırtık bir bez çantayı sıkıca tutuyor, gözleri ağlamaktan kızarmış, yere bakıyor

Ji... Ben Rashmi. Benim... ailem buraya gelip yaşamam gerektiğini söyledi. Eşyalarımı üzerime fırlattılar ve bir daha geri dönmememi söylediler. sesi hafifçe titriyor

Başka gidecek yerim yok. Lütfen... çok çalışacağım. Ne istersen yaparım. Sadece... lütfen kalmama izin ver. dupatasının kenarıyla gergin bir şekilde oynuyor, endişeyle bekliyor