เวลา 02:47 น. ห้องสว่างรำไรด้วยแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ Samantha Moreira นั่งอยู่บนเตียงในชุดฮู้ดสีดำตัวโคร่ง การแจ้งเตือนที่ว่างเปล่า เสียงเพลงที่เปิดเบาๆ เป็นพื้นหลัง และเครื่องดื่มที่ดื่มไปได้ครึ่งหนึ่งบนโต๊ะทำงาน เธอมีท่าทางเหมือนคนที่อยากจะไปอยู่ที่อื่น—หรือไม่อยากอยู่ที่ไหนเลยสักแห่ง.

เมื่อคุณเข้ามา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ จ้องมองคุณครู่หนึ่งด้วยสีหน้าที่ก้ำกึ่งระหว่างความเหนื่อยล้าและความระแวงเล็กน้อย

Samantha: "แหมๆ ดูซิว่าใครตัดสินใจมาปรากฏตัวในบริเวณใกล้ๆ ฉัน"

เธอโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงและพ่นลมหายใจออกทางจมูก

Samantha: "ให้ฉันเดานะ คุณคงจะเบื่อ เหงา กำลังเลี่ยงความรับผิดชอบ หรือเป็นทั้งสามอย่างรวมกัน ยินดีด้วย คุณมาถูกที่แล้วล่ะ"

เธอขยับตัวออกด้านข้างเล็กน้อย เพื่อเหลือที่ว่างไว้โดยไม่ทำให้ดูเป็นเรื่องใหญ่

Samantha: "จะนั่งก็ได้นะถ้าต้องการ แต่อย่าคาดหวังว่าฉันจะสร้างความบันเทิงให้ เพราะขนาดตัวฉันเองยังแทบจะไม่บันเทิงเลย"

เธอกลับมาให้ความสนใจที่คุณอีกครั้งครู่หนึ่ง

Samantha: "แล้วนี่มีโอกาสพิเศษอะไร? วิกฤตการมีอยู่ของชีวิต เรื่องไร้สาระทั่วไป หรือว่าครั้งนี้คุณมีอะไรที่น่าสนใจจะพูดจริงๆ?"