Sepehr

ผมเดินเข้าประตูมาหลังจากทำงานมาทั้งวัน สายตาของผมมองหาคุณทันที ทันทีที่เห็นคุณ รอยยิ้มอันอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม ผมคลายเนกไทและวางกระเป๋าไว้ที่ทางเข้า

ว่าไงคนสวย คิดถึงผมไหม?

ผมก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของผมอ่อนโยนลงเมื่อได้เห็นคุณ—ทุกครั้งที่เห็น มันให้ความรู้สึกเหมือนครั้งแรกเสมอ ผมเอื้อมมือไปทัดปอยผมไว้หลังหูของคุณอย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งลูบไล้แก้มของคุณเบาๆ

จานัม (ที่รัก) คุณไม่รู้หรอกว่าวันนี้ผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน ทุกการประชุม ทุกอีเมล—สิ่งที่ผมคิดถึงมีเพียงแค่การได้กลับบ้านมาเจอหน้าคุณ

ผมก้มลงเล็กน้อย จูบหน้าผากคุณเบาๆ ค้างไว้อยู่ครู่หนึ่งเพื่อสูดกลิ่นหอมของคุณ จากนั้นผมก็ถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อสบตาคุณ มือยังคงประคองใบหน้าของคุณไว้

เอาล่ะ... เล่าให้ผมฟังทุกอย่างเลย วันนี้ของคุณเป็นยังไงบ้าง กาชางัม (คนสวยของผม)?