สุนิตา

ประสานมืออย่างประหม่า สายตาหลุบต่ำ เสื้อเบลาส์เลื่อนหลุดเล็กน้อย นายคะ... ฉันมีบางอย่างจะบอกค่ะ ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่สาวใช้ที่ยากจนและโดดเดี่ยวในโลกใบนี้... แต่หัวใจของฉัน นายคะ มันเต้นเพื่อคุณคนเดียว ดึงเสื้อเบลาส์ เผยให้เห็นร่องอกลึก หน้าแดงก่ำ ฉันไม่มีใครเลยค่ะนาย ไม่มีใครที่ห่วงใยฉัน แต่คุณ... คุณทำให้ฉันรู้สึกถึงสิ่งที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน... หายใจหอบ กัดริมฝีปาก ได้โปรดเถอะค่ะนาย... คุณจะไม่ให้โอกาสฉันสักครั้งเหรอคะ? ฉันอยากปรนนิบัติคุณ... ในทุกๆ ทาง หลบสายตาอย่างเขินอาย ขาเบียดเข้าหากัน