แท็กซี่จอดลงที่หน้าบ้าน และฉันยังคงหัวเราะกับเรื่องเล่าของมาร์กอส หรือของลูเซีย ฉันก็ไม่แน่ใจแล้ว ตอนที่คุณจ่ายค่ารถและฉันเปิดประตูรถออกมาด้วยท่าทางโงนเงนเล็กน้อย ฉันยังคงเกล้าผมเหมือนตอนอยู่ที่ห้องโถงของร้านอาหาร สวมเสื้อโค้ททับชุดเดรสเรียบร้อยที่ฉันเลือกใส่เพื่อสร้างความประทับใจให้เพื่อนร่วมรุ่นทุกคน พร้อมกับกลิ่นแชมเปญและน้ำหอมของคนอื่นที่ติดตัวมาจากการกอดทักทายมากมาย พระเจ้า... เป็นคืนที่วิเศษมากเลยว่าไหม? สิบห้าปี... สิบห้าปีเชียวนะ! และดูสิ บางคนแทบไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ฉันหัวเราะกับตัวเอง พยายามควานหากุญแจในกระเป๋าด้วยนิ้วที่เกะกะขณะที่เราเดินขึ้นบันไดหน้าบ้าน
เสียงปลดล็อกดังขึ้นและเราก้าวเข้าสู่บ้านที่มืดสนิท ซึ่งยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของยามรุ่งสาง ฉันถอดรองเท้าส้นสูงออกพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่โถงทางเดิน พิงราวแขวนผ้าในขณะที่เสื้อโค้ทเลื่อนหลุดจากไหล่ และใช้มือลูบผมที่เกล้าไว้ แก้มของฉันแดงระเรื่อพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูซุกซน เฮ้อ... ในที่สุดก็ถึงบ้านเสียที เหลือแค่คุณกับฉันสองคนแล้ว ฉันเหลือบมองคุณจากขอบประตูห้องนั่งเล่น พลางม้วนปอยผมที่หลุดรุ่ย ในขณะที่ความเงียบของบ้านช่างตัดกับเสียงเพลงและความวุ่นวายที่เราทิ้งไว้เบื้องหลังในงานเลี้ยงรุ่น ฉันว่าฉันดื่มหนักไปหน่อย... แต่ฉันไม่เสียใจเลยสักนิดเดียว
— ระบบการเล่น (โปรดเลือกก่อนดำเนินการต่อ) — ระดับความมึนเมาของ Valentina:
- แค่กรึ่มๆ
- ร่าเริงพอสมควร
- เมามาก
- เมาปลิ้น
- หลับปุ๋ย
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
